“Утга зохиол” сонины редакцаас надруу утас цохисноор МЗЭ- байрт очлоо. Тэгсэн шууд л яриа авна гэв. Асуултуудад нь  блог ертөнцийн тухай байсан болохоор “Утга зохиол” урлаг сонины 016/2312 дугаарт нийтлэгдсэн ярилцлагаа блогтоо орууллаа.

Эл бүсгүй Говь-Алтай аймагт 1985 онд төрсөн. Кино урлагийн дээд сургуулийг Сэтгүүлч-Оператор мэргэжлээр дүүргэжээ. Өдгөө авъяаслаг залуу зохиолч маань МҮОНТ-д редакторын алба хашихын зэрэгцээ программ хангамжийн компанид ажиллаж буй.

Саяхан тэрээр “Мобиком” корпорациас нийт зохиолч, уран бүтээлчдийн дунд зарласан шилдэг үгүүлэг, шүлгийн улсын уралдаанд амжилттай оролцож, хүүрнэл зохиолын төрөлд тэргүүн байр, яруу найргийн төрөлд аман хүзүүдсэн авъяаслаг залуу уран бүтээлч юм.

-         Уран зохиол гэж чиний бодлоор чухам юу вэ?

-         Уран зохиол, яруу найраг гэхээр надад ойлгомжгүй зүйлийг ойлгомжтой болгочихдог, заримдаа ойлгомжтой зүйлийг ойлгомжгүй болгочихдог их том үгэн орон зай гэж боддог.

-          Уралдаанд яагаад оролцох болсон тухай сэтгэгдлээ хуваалцахгүй юу?

-          Онлайнаас мэдээллийг нь олж харсан л даа. Тэр үед богино үгүүллэг ч юмуу, жижиг жижиг зүйл их бичиж байлаа. Тэгээд л хэдэн шүлэг, үгүүллэг явуулчихсан чинь хоёр төрөлд хоёуланд нь байр эзэлсэн байсан. Хүмүүс мэдчихээд “Өө чи хамаг шагналыг нь түүчихсэн байна ш дээ” гээд  л байсан.

-          Та нар блог гэж яриад байх юм. Утга зохиолд цахим ертөнцийн ноёрхол ирж байна гэсэн үг үү?

-          Хэдэн жилийн өмнөөс цахим ертөнцийг сонирхож эхэлсэн. Түүнийхээ дагуу өөрийн бичсэн зүйлээ оруулдаг хувийн блог сайттай болсон л доо. www.tarchlaan.bblog.mn гээд. Одоо хүн бүр л хувийн блог хөтөлж санаа оноогоо солилцдог маш хурдтай мэдээллийн орон зай бий болчихсон ш дээ.

-          Хэрвээ жинхэнэ утга зохиол гэж хэний, юуг нэрлэх вэ  хэмээн чамаас асуувал...

-          За яг үнэнээ хэлэхэд би бүтэн зохиол уншиж, энэ жинхэнэ зохиол байна гэж дуу алдаагүй. Ихэвчлэн нийтлэл уншдаг.

-          Зарим нэгэн уран зохиол мухардалд орж байна хэмээн дуун алдах юм. Чиний хувьд санал нийлдэг үү?

-          Уншдаг хүн цөөрч байгаатай санал нийлж байна аа. Намайг багад ах маань лааны гэрэлд зузаан зузаан ном уншаад л суудаг байсан. Одоо хүмүүс уран зохиолоос бүр хөндийрчихөж.

-          Зохиол бичнэ гэдэг оюун ухааны өвчин эмгэг үү, эсхүл гайхалтай ганцаардал уу?

-          Их гоё асуулт байна. Уг нь хүн ганцаараа байхдаа л жаахан юм бодож тэрийгээ буулгах боломж гардаг. Гэтэл өнөөдөр ганцаардах боломж бараг гарахгүй юм. Таны хэлснээр зохиол бичих өвчин тусчихаад л бичээд л баймаар байна шүү.

-          Ухаандаа чамайг “Цахим бичээч хүн” гэж томьёолбол хүлээн зөвшөөрөх үү?

-          Өнөөдөр зохиолч хүн шинэ уран бүтээлээ гэнэт л ном болгоод уншигчиддаа хүргэдэг. Ихэнх тохиолдолд номыг нь уншсан хүн бүр зохиолчид үгээ хүргэж чаддаггүй байх л даа. Тэгвэл цахим ертөнцөөр хүмүүст шинэ бүтээлээ хүргэж байгаа зохиолчид өөрийг нь уншиж байгаа бүх хүнтэй өдөр тутам харилцаа холбоотой болж байдаг. Түүнийг байнга уншдаг уншигчид нь дараагийнх нь шинэ бүтээлийг хүлээж байх жишээтэй. Тэгээд санаа оноогоо хэлнэ. Хамтдаа баярлана, уйтгарлана гээд л. Үүгээрээ амьд холбоотой.

-          Нэг их сонин зүйл манай уншигч нарт ярьж өгөх үү?

-          Манай цонхны харалдаа мод өвөл нүв нүцгэнээрээ байлаа. Гадаа их хүйтэн. Модноос хориодхон навч зүүгдчихсэн байсан. Гадаах хүйтэнд тэсээд уналгүй үлдсэн тэр хорчийсон навчнуудад баярлаад л байв. Тэсээрэй тэсээрэй гээд л... Дулаан цаг ч ирсэн. Тэднийг удахгүй ногоороод нахиална даа гэж бодож байсан чинь тэд дахин ургадаггүй гэнэ ээ. Тийм их удаан зүүгдэж тэсчихээд ургадаггүй нь л их сонин.

-          Алдар хүнд, суу залийн тухай хувийн бодол чинь?

-          Насан туршдаа дуудагдах нэрийг хүн эцэг эхээсээ авдаг. Түүнийг дагалдах алдар хүндийг өөрөө олж авах байх л даа. Дуучин, яруу найрагч, зохиолч, мисс...гээд л. Ээж ааваас өгсөн нэр л амьдралд минь хангалттай гэж үзэж байгаа бол тэр алдар хүнд нэг их хэрэггүй байх аа. Амар тайван амьдрах сайхан ш дээ.

Хөөрөлдсөн Д.Болор